برنامه خودمراقبتی از سال 1394 در چهار حیطه فردی، سازمانی، اجتماعی و گروه های خودیار با هدف توانمندسازی فرد، خانواده و جامعه و برای تامین، حفظ وارتقای سلامت افراد اجتماع تدوین و اجرا گردیده است. ارتقای سلامت نیازمند ایجاد سیاست های عمومی سلامت، خلق محیط های حمایتی وتوانمندسازی مردم است و این موضوع بدون همکاری و هماهنگی بین بخشی همه مسؤولان وخدمتگذاران مردم ممکن نخواهد بود.
سازمان بهداشت جهانی نیز، اهمیت مشارکت اجتماعی را در تعریف خود از سلامت و ارتقای سلامت به رسمیت شناخته است. از این رو برنامه خودمراقبتی اجتماعی یکی از حیطه های مهم برنامه خودمراقبتی است که براصل هماهنگی و مشارکت معتمدین و افراد ذی نفوذ، شوراها و دهیاری ها تکیه کرده و در جهت پیشبرد برنامه های بهداشتی و کاهش خطر بیماریهای واگیر و غیر واگیر گام برمی دارد.
پاکیزه پور، زهرا. (1403). همه برای سلامتی، سلامتی برای همه(نقش دهیاران و شوراها در خود مراقبتی اجتماعی). فصلنامه بهورز، 35(122)، 4–6. https://doi.org/10.22038/behv.2024.24856
MLA
پاکیزه پور، زهرا. "همه برای سلامتی، سلامتی برای همه(نقش دهیاران و شوراها در خود مراقبتی اجتماعی)"، فصلنامه بهورز، 35، 122، 1403، 4–6. doi: 10.22038/behv.2024.24856
HARVARD
پاکیزه پور، زهرا. (1403). 'همه برای سلامتی، سلامتی برای همه(نقش دهیاران و شوراها در خود مراقبتی اجتماعی)'، فصلنامه بهورز، 35(122), pp. 4–6. doi: 10.22038/behv.2024.24856
CHICAGO
پاکیزه پور، زهرا، "همه برای سلامتی، سلامتی برای همه(نقش دهیاران و شوراها در خود مراقبتی اجتماعی)." فصلنامه بهورز، 35 122 (1403): 4–6, doi: 10.22038/behv.2024.24856
VANCOUVER
پاکیزه پور زهرا. همه برای سلامتی، سلامتی برای همه(نقش دهیاران و شوراها در خود مراقبتی اجتماعی). بهورز. 1403;35(122):4–6. doi: 10.22038/behv.2024.24856
