آموزش و مشاوره حضوری از قدیمی‌ترین و رایج‌ترین شیوه‌های توانمندسازی افراد در نظام‌های بهداشتی و درمانی به شمار می‌آیند. این روش‌ها با ایجاد ارتباط مستقیم و چهره‌به‌چهره بین مربی و فراگیر، امکان تعامل بیشتر و درک عمیق‌تر را فراهم می‌سازند. آموزش حضوری به‌ویژه در زمینه‌های نیازمند تعامل مستقیم، مهارت‌های نرم‌افزاری و ارتباطات اجتماعی، اثربخشی بالاتری نسبت به روش‌های آموزش مجازی یا آنلاین دارد. مطالعات نشان می‌دهند که آموزش حضوری موجب افزایش مشارکت فراگیران، رضایت بالاتر و انتقال بهتر مهارت‌ها می‌شود. اهمیت این موضوع در نظام مراقبت‌های اولیه بهداشتی، به‌ویژه برای بهورزان و مراقبان سلامت که در خط مقدم آموزش و مشاوره جامعه می باشند، دوچندان است. شناخت شرایط مؤثر بر اثربخشی آموزش و مشاوره حضوری می‌تواند به بهبود کیفیت مراقبت‌ها و ارتقای سلامت جامعه کمک کند. آموزش چهره‌به‌چهره که با عنوان آموزش سنتی نیز شناخته می‌شود، یک راهبرد آموزشی است که در آن تمامی فعالیت‌های آموزشی در جلسات حضوری و در زمان و مکان مشخصی مانند کلاس‌های درس انجام می‌گیرد.  رایج‌ترین روش‌های تدریس در آموزش چهره‌به‌چهره شامل سخنرانی، پرسش و پاسخ و آموزش مبتنی بر حل مسأله هستند