1
مدیرمرکز آموزش بهورزی و رابط فصلنامه بهورز دانشکده علوم پزشکی اسد آباد
2
مربی مرکز آموزش بهورزی دانشکده علوم پزشکی اسد آباد
10.22038/behv.2026.95200.2385
چکیده
مهمترین سرمایه سازمان، نیروی انسانی آن است که به عنوان غنیترین منبع سازمان به واسطه هدایت و رهبری در راستای تحقق اهداف سازمان گام بر میدارد. برای پیشرفت و رشد کشور در همه زمینهها ابتدا باید از نیروی انسانی سالم، متفکر و خلاق استفاده کرد زیرا استفاده از نیروهای سالم جسمی و فکری در بالا بردن سطح بهرهوری اثر مهمی دارد. در حیطه شغلی، فشار روانی بخش اجتناب ناپذیر زندگی حرفهای را تشکیل میدهد که از تجربیات ناشی از شغل سرچشمه میگیرد. فشار روانی ناشی از شغل، باعث بروز نارضایتی فرد شاغل و به نوبه خود، باعث اثرات منفی بسزایی در سایر زمینههای زندگی، اعم از زندگی اجتماعی، فردی و خانوادگی میشود. ارتقای بهداشت روانی محیط کار به عنوان یکی از مهمترین ابعاد توسعه و بهسازی منابع انسانی در سازمانها در چند دهه اخیر توجه محققان زیادی را به خود جلب کرده است. سلامت روان متغیری است که به تعهد سازمانی مربوط است. تحقیقات نشان دادهاند وجود فشار روانی زیاد منجر به کاهش سلامت روان میگردد و یکی از عوامل مؤثر برکاهش تعهد و تمایل به ترک شغل کارکنان است و از طرف دیگر تعهد سازمانی با افسردگی و فشار شغلی، فرسودگی عاطفی و بیماری روانشناختی رابطه دارد.
ولایی عزیز, مریم و محبوبی راد, نگار . (1405). نیروی انسانی ارزشمندترین سرمایه هر سازمان است(سلامت روان در شاغلان). فصلنامه بهورز, 37(129), 22-25. doi: 10.22038/behv.2026.95200.2385
MLA
ولایی عزیز, مریم , و محبوبی راد, نگار . "نیروی انسانی ارزشمندترین سرمایه هر سازمان است(سلامت روان در شاغلان)", فصلنامه بهورز, 37, 129, 1405, 22-25. doi: 10.22038/behv.2026.95200.2385
HARVARD
ولایی عزیز, مریم, محبوبی راد, نگار. (1405). 'نیروی انسانی ارزشمندترین سرمایه هر سازمان است(سلامت روان در شاغلان)', فصلنامه بهورز, 37(129), pp. 22-25. doi: 10.22038/behv.2026.95200.2385
CHICAGO
مریم ولایی عزیز و نگار محبوبی راد, "نیروی انسانی ارزشمندترین سرمایه هر سازمان است(سلامت روان در شاغلان)," فصلنامه بهورز, 37 129 (1405): 22-25, doi: 10.22038/behv.2026.95200.2385
VANCOUVER
ولایی عزیز, مریم, محبوبی راد, نگار. نیروی انسانی ارزشمندترین سرمایه هر سازمان است(سلامت روان در شاغلان). فصلنامه بهورز, 1405; 37(129): 22-25. doi: 10.22038/behv.2026.95200.2385
)