تغییرات اقلیمی دیگر یک پیشبینی دور از دسترس نیست، بلکه واقعیتی است که هماکنون الگوهای بیماریهای عفونی را در سراسر جهان دگرگون ساخته است. افزایش دما، ذوب یخچالها، سیلابهای سهمگین و خشکسالیهای طولانی، نه تنها زیستبوم ناقلان بیماری را تغییر دادهاند، بلکه زمینه را برای ظهور بیماریهای جدید و بازگشت بیماریهای قدیمی فراهم کردهاند. گرمایش زمین باعث گسترش جغرافیایی پشههایی مانند آئدس و آنوفل به مناطقی شده که پیشتر عاری از این بیماریها بودند. همزمان، ذوب یخهای دائمی قطبی، پاتوژنهای باستانی را آزاد میکند که میتوانند منبعی بالقوه برای بیماریهای کاملاً جدید باشند. سیلابهای ناگهانی نیز سیستمهای فاضلاب را تخریب کرده و آب آشامیدنی را به منبعی برای بیماریهایی مانند وبا و لپتوسپیروز تبدیل میکنند. در سوی دیگر، خشکسالیهای طولانی، انسان و دام را دور منابع محدود آب جمع کرده و خطر بیماریهای مشترک را افزایش میدهد. افزون بر این، مقاومت آنتیبیوتیکی به عنوان یک تهدید نوپدید، پیشبینی میشود تا سال ۲۰۵۰میلیونها مرگ را به خود اختصاص دهد. در این میان، کشورهای کمتر توسعهیافته به دلیل ضعف زیرساختهای بهداشتی، بیشترین آسیب را متحمل میشوند.
